Ta strona nie może być wyświetlana w ramkach

Przejdź do strony

Dynastia Julijsko-Klaudyjska

(27 p.n.e. - 68 n.e.)


Dynastia ta panowała od roku 27 p.n.e. do 68 n.e. Jej założycielem był Oktawian August.

Nazwę wzięła od rodów dwóch pierwszych cesarzy.
Zachowywała pozory współpracy z senatem, władca tytułował się początkowo princepsem (pryncypat). Opierała się na wojsku i ekwitach, którzy często dochodzili do wielkiego znaczenia. Czasy dynastii julijsko-klaudyjskiej były okresem kształtowania się aparatu państwowego i zawodowej administracji.

Panował od 27 roku p.n.e. do 14 n.e.

Oktawian August

Gaius Iulius Caesar Octavianus (63 p.n.e. – 14 n.e.)


Syn Gajusza Oktawiana i Atii Starszej, wnuk siostry Juliusza Cezara i adoptowany testamentem syn Cezara. Pozornie nie zmienił on ustroju republikańskiego, lecz skupił w swym ręku całą faktyczną władzę, zostając pierwszym senatorem i najwyższym kapłanem.

Oktawian przeprowadził szereg reform ustrojowych. Liczbę senatorów zmniejszył do 600, ustanowił nowy cenzus majątkowy, wprowadził nowe podatki, dbał o rozbudowę Rzymu, popierał sztukę. Zreorganizował wojsko; w zarządzaniu prowincjami przeprowadził podział na prowincje cesarskie oraz senackie.

Generalnie lata panowania Oktawiana były okresem pokoju wewnętrznego i rozkwitu gospodarczego, a wojny toczyły się tylko na peryferiach.

Panował od 14 do 37 roku n.e.

Tyberiusz

Tiberius Claudius Nero (42 p.n.e. – 37 n.e.)


Objęcie przez niego władzy usankcjonowała specjalna uchwała senatu. Był to człowiek podejrzliwy, ale zdolny wódz i administrator.
Wprowadził kontrole urzędników w prowincjach, zapobiegając nadużyciom. Za jego panowania jego bratanek Germanik podjął szereg zwycięskich wypraw przeciw Germanom, lecz został wkrótce odwołany przez Tyberiusza do Rzymu. O nagłą śmierć Germanika, która nastąpiła w 19 roku n.e. oskarżano Tyberiusza. Ten bojąc się o swoje życie wytoczył szereg procesów o obrazę majestatu, kończących się wyrokami śmierci. Zausznikiem swym uczynił prefekta pretorianów Sejana, a od 26 mieszkał na wyspie Capri, rozkazy wydając korespondencyjnie.
Zginął roku 37 n.e. kiedy to w jego własnej sypialni udusił go Kaligula.

Panował od 37 do 41 roku n.e.

Kaligula

Gaius Iulius Caesar (12 – 41 n.e.)


Początkowe lata rządów Kaliguli były roztropne i nie sygnalizowały jakiejkolwiek, diametralnej zmiany.

Jednakże w październiku 37 roku n.e. cesarz zapadł na dosyć poważną chorobę, prawdopodobnie mózgu. Gdy Kaligula powrócił do zdrowia, był już innym człowiekiem. Rozpoczął rządy bardzo okrutne, żądając dla siebie czci boskiej. Zginął zamordowany przez spiskowców.

Panował od 41 do 54 roku n.e.

Klaudiusz

Tiberius Claudius Drusus Nero (14 p.n.e. – 54 n.e.)


Wyniesiony na tron dzięki przypadkowi przez pretorianów. Był to człowiek o zainteresowaniach naukowych. Wykazał duże zdolności jako władca. Wzmocnił władzę cesarską, zaostrzając jednocześnie stosunki z senatem, rozszerzył biurokrację; mieszkańcom prowincji szeroko nadawał obywatelstwo rzymskie. Klaudiusz, chcąc zyskać militarną wiarygodność, podjął wyprawę do Brytanii w 43 roku. Po powrocie do Rzymu świętował tryumf w 44 n.e.

Charakterystyczna dla panowania Klaudiusza jest wzrastająca rola wyzwoleńców w sprawowaniu władzy. Cesarz, nie mając zaufania do kręgów senatorskich, główną rolę w administracji i w radzie przybocznej powierzał wyzwoleńcom. Kilku z nich; Tyberiusz Klaudiusz Narcyz, Tyberiusz Klaudiusz Polibiusz i Pallas zdobyło bardzo wpływową pozycję.

Zbudował m.in. nowy port w Ostii i akwedukt w Rzymie oraz podbił Brytanię.

Panował od 54 do 68 roku n.e.

Neron

Tiberius Claudius Nero Caesar Drusus (37 – 68 n.e.)


Cesarz ten rządził jako piąty z kolei i przeszedł do historii jako jeden z tyranów Rzymu.

Żądny władzy Neron, zaledwie siedemnastolatek w chwili objęcia władzy, dążył do narzucenia hellenistycznych form sprawowania władzy, nieustannie rywalizował z senatem o wpływy, w końcowym okresie panowania poddał się nawet deifikacji. Postępowanie to sprawiło, iż postrzegany był wśród arystokracji rzymskiej jako tyran.

Popełnił samobójstwo, kiedy w Hiszpanii cesarzem ogłosił się Galba w 68 roku n.e.

Drzewo genealogiczne dynastii julijsko-klaudyjskiej


Drzewo genealogiczne dynastii julijsko-klaudyjskiej

Poprzednia dynastia:

Następna dynastia:
Dynastia Flawijska

Źródła wykorzystane

  • Krawczuk Aleksander, Poczet cesarzy rzymskich, Warszawa 2004
  • Krawczuk Aleksander, Poczet cesarzowych Rzymu, Warszawa 2001

IMPERIUM ROMANUM potrzebuje Twojego finansowego wsparcia!

Aby portal mógł istnieć i się dalej rozwijać potrzebne jest finansowe wsparcie. Nawet najmniejsze kwoty pozwolą mi opłacić dalsze poprawki, ulepszenia na stronie oraz serwer. Wierzę w to, że będę mógł liczyć na szersze wsparcie, które pozwoli mi jeszcze bardziej poświęcić się mojej pracy i pasji, maksymalnie usprawniać stronę oraz ukazywać świat antycznych Rzymian w interesującej formie.

Wesprzyj IMPERIUM ROMANUM!

Co nowego w świecie antycznych Rzymian?

Praktycznie co chwilę pojawiają się nowe informacje o nowych odkryciach i ciekawostkach o antycznym Rzymie. Jeśli chcesz być na bieżąco z nowościami zapisz się do newslettera.

Zapisz się do newslettera!