Ta strona nie może być wyświetlana w ramkach

Przejdź do strony

Faworinos z Arelate

(ok. 80 - 160 n.e.)


Sofista

Faworinos z Arelate (dzisiejsze Arles na południu Francji) żył w latach ok. 80-160 n.e. i był sławnym sofistą i filozofem. Pomimo że był Galem, znakomicie opanował grekę, co sprawiło, że był uznanym i podziwianym mówcą. Prawdopodobnie w Marsylii otrzymał staranne wykształcenie gramatyczne i retoryczne, potem udał się do Rzymu, gdzie miał okazję słuchać wykładów Diona z Prusy, a może nawet Epikteta. Podróżował również do Grecji, zaprzyjaźnił się z Plutarchem. Przebywając w Atenach prawdopodobnie był kierownikiem szkoły filozoficznej, a jego nieformalnym uczniem i wielkim przyjacielem był Herodes Attyk. To właśnie jemu zapisał w spadku swoją bibliotekę i dość oryginalnego niewolnika imieniem Autolekytos, który był Hindusem zabawiającym obu panów na przyjęciach wtrącaniem barbaryzmów do języka greckiego

Faworinos został zapamiętany jednak przede wszystkim ze względu na osobliwe cechy jakie posiadał. Otóż był on obojnakiem. Filostratos podaje, że można było to zauważyć, gdyż nawet jako stary człowiek nie posiadał zarostu na twarzy, a jego głos był piskliwy i o takim brzmieniu, jaki zwykle cechuje eunuchów. Z tego powodu był wyśmiewany przez współczesnych, choćby przez Lukiana lub Kasjusza Diona. Nie przeszkodziło mu to jednak używać życia i być nawet oskarżonym o cudzołóstwo przez prokonsula. Wiarygodność tego oskarżenia budzi jednak wątpliwości, gdyż podejrzewa się, że inspiratorem mógł tu być wielki przeciwnik Faworinosa, Polemon ze Smyrny. W tym czasie Faworinos odmówił również pełnienia funkcji kapłańskiej i został na kilka lat wygnany przez cesarza Hadriana. Sam siebie określał jako człowieka trzech paradoksów: jako Gal opanował grekę, jako eunuch był oskarżony o rozpustę i żyje pomimo konfliktu z cesarzem.

Faworinos był bardzo ceniony jako mówca. Wygłaszał popularne wówczas deklamacje dotyczące niezbyt istotnych spraw, np. W obronie łaźni, O losie, O sprawach błahych, Pochwała gorączki. Słuchano go z wielką uwagą, do tego stopnia, że słuchali go nawet ci, którzy nie znali języka greckiego. Zachwycał barwą głosu, wyrazem oczu i rytmem słów. Szczególny entuzjazm wywoływały zakończenia jego mów, kiedy to tak modulował głos, że prawie śpiewał. Do naszych zachowały się jedynie trzy utwory retoryczne Faworinosa: Mowa koryntyjska, O wygnaniu i O losie.

Autor: Aneta Liwerska

Źródła wykorzystane

  • Flawiusz Filostratos, Żywoty sofistów, tłum. M. Szarmach, Toruń 2008
  • P. Janiszewski, K. Stebnicka, E. Szabat, Sofiści i retorzy greccy w Cesarstwie Rzymskim (I-VII w.), Warszawa 2011

IMPERIUM ROMANUM potrzebuje Twojego finansowego wsparcia!

Aby portal mógł istnieć i się dalej rozwijać potrzebne jest finansowe wsparcie. Nawet najmniejsze kwoty pozwolą mi opłacić dalsze poprawki, ulepszenia na stronie oraz serwer. Wierzę w to, że będę mógł liczyć na szersze wsparcie, które pozwoli mi jeszcze bardziej poświęcić się mojej pracy i pasji, maksymalnie usprawniać stronę oraz ukazywać świat antycznych Rzymian w interesującej formie.

Wesprzyj IMPERIUM ROMANUM!

Co nowego w świecie antycznych Rzymian?

Praktycznie co chwilę pojawiają się nowe informacje o nowych odkryciach i ciekawostkach o antycznym Rzymie. Jeśli chcesz być na bieżąco z nowościami zapisz się do newslettera.

Zapisz się do newslettera!