Ta strona nie może być wyświetlana w ramkach

Przejdź do strony

Aulus Plaucjusz

(? - po 57 n.e.)


Aulus Plaucjusz urodził się nieznanego roku jako Aulus Plautius. Był politykiem i wybitnym wodzem rzymskim. Zasłynął jako dowódca armii rzymskiej w podboju Brytanii, w 43 roku n.e. oraz jej pierwszy namiestnik. Mimo że Plaucjusz jest postacią niezwykle ciekawą, to informacje o jego życiu są bardzo szczątkowe i nie zachowały się w większości do naszych czasów.

Niewiele wiadomo co do wczesnej kariery Aulusa. Jedna z inskrypcji wskazuje, iż był on zaangażowany w tłumienie buntu niewolników w Apulii, prawdopodobnie w 24 roku n.e., obok Marka Aureliusza Celera. W drugiej połowie 29 roku n.e. pełnił urząd konsula. Na początku panowania cesarza Klaudiusza (lata około 41 – 43 n.e.) był namiestnikiem Panonii i nadzorował budowę drogi między Triestem a Rijekiem.

Podbój Brytanii


Klaudiusz, chcąc zyskać militarną wiarygodność swojej władzy podjął wyprawę do Brytanii w 43 roku n.e. W tym celu wysłał Aulusa Plaucjusza na czele 4 legionów (IX Hispana, II Augusta, XIV Gemina i XX Valeria Victrix, plus około 20.000 wojsk pomocniczych, w tym Traków i Batawów) do Brytanii (Britannia), krainy szczególnie atrakcyjnej, ze względu na liczne kopalnie i wielu niewolników. Inną przyczyną inwazji była kwestia schronienia grup rebeliantów galijskich na wyspie – tym samym pozostawali oni bezkarni wobec rzymskiej władzy. Aulus Plaucjusz został pierwszym namiestnikiem Brytanii we wspomnianym 43 roku n.e. W inwazji udział wzięli także inni prominentni politycy: legio II Augusta był dowodzony przez przyszłego cesarza Wespazjana; brat Wespazjana – Tytus Flawiusz Sabinus II; Gnejusz Hosidius Geta; oraz Gnejusz Sentius Saturninus.

Klaudiusz na wyspie pojawił się dopiero, kiedy skończył tworzyć wszelkie plany ofensywy na wyspie. Dla zwiększenia siły swoich wojsk, zabrał ze sobą posiłki oraz specjalnie sprowadzone z Afryki, słonie bojowe. Boje toczone na wyspie szybko przyniosły efekty i po paru miesiącach – w 47 roku n.e. – Senat zagwarantował Klaudiuszowi prawo triumfu, a Aulusowi owację.

Powiązania rodzinne


Aulus Plaucjusz był żonaty z Pomponią Grecyną. W 57 roku n.e. Pomponia została oskarżona o wyznawanie „obcego zabobonu”. Aulus stanął wtedy na czele sądu domowego, który osądził oskarżoną i wydał wyrok uniewinniający.

Plaucjusz był (prawdopodobnie w odległej linii) krewnym pierwszej żony Klaudiusza, Plaucji Urgulanilli. Kwintus Plaucjusz, który był konsulem w 36 roku n.e., był prawdopodobnie jego młodszym bratem. Jego siostra z kolei poślubiła Publiusza Petroniusza, a ich (adoptowany?) syn, Publiusz Petroniusz Turpilianus, był późniejszym konsulem i namiestnikiem Brytanii.

Plaucjusz był prawdopodobnie wujkiem Plaucjusza Lateranusa, który w 48 roku n.e. skazany został na karę śmierci, za romans z Messaliną (żoną cesarza Klaudiusza). Do egzekucji nie doszło tylko i wyłącznie, dzięki wstawiennictwu „zasłużonego wujka”. Ostatecznie Lateranus został zabity w 65 roku n.e., za spiskowanie przeciwko cesarzowi Neronowi. Wówczas nie mógł on już liczyć na wstawiennictwo wujka, który prawdopodobnie był martwy.

Zmarł po roku 57 n.e.

Źródła wykorzystane

  • Kosman Marceli, Na tropach bohaterów "Quo vadis"
  • Krawczuk Aleksander, Neron

IMPERIUM ROMANUM potrzebuje Twojego finansowego wsparcia!

Aby portal mógł istnieć i się dalej rozwijać potrzebne jest finansowe wsparcie. Nawet najmniejsze kwoty pozwolą mi opłacić dalsze poprawki, ulepszenia na stronie oraz serwer. Wierzę w to, że będę mógł liczyć na szersze wsparcie, które pozwoli mi jeszcze bardziej poświęcić się mojej pracy i pasji, maksymalnie usprawniać stronę oraz ukazywać świat antycznych Rzymian w interesującej formie.

Wesprzyj IMPERIUM ROMANUM!

Co nowego w świecie antycznych Rzymian?

Praktycznie co chwilę pojawiają się nowe informacje o nowych odkryciach i ciekawostkach o antycznym Rzymie. Jeśli chcesz być na bieżąco z nowościami zapisz się do newslettera.

Zapisz się do newslettera!