Pierścienie w starożytnym Rzymie

Pierścień z pieczęcią. Datowany na I p.n.e. – II wiek n.e.

Sądzono, że pierścienie zostały wprowadzone do Rzymu przez Sabinów. Florus1 stwierdza, że ​​zostały one sprowadzone z Etrurii. Ale niezależnie od tego, w jakim czasie pierścienie stały się popularne w Rzymie, początkowo były one wykonywane tylko z żelaza i ​​były przeznaczone do tego samego celu, co w Grecji, a mianowicie do pieczętowania. Co więcej, każdy wolny Rzymianin miał prawo nosić taki pierścień.

W społeczeństwie rzymskim noszono biżuterię, aby podkreślić status społeczny danej osoby i ułożyć ubranie, a nie upiększać się.

Kiedy senatorowie we wczesnych czasach Republiki byli wysyłani jako ambasadorzy do obcego państwa, nosili w czasie misji złote pierścienie, które otrzymywali od państwa. Mogły być one ozdobione symbolem Republiki i służyły jako pieczęć państwowa. Ale emisariusze używali złotych pierścieni tylko publicznie; prywatnie nosili żelazne.
Pierścienie były noszone przez starożytnych greckich i rzymskich senatorów i obywateli. Bogaci pokazywali w ten sposób status i bogactwo. Plebejusze z kolei stosowali symbole, np. wizerunki bogów i zwierząt; inni reprezentowali lojalność militarną, nosząc legionowe orły, gwiazdy itp.

Z biegiem czasu dla zwyczajem było noszenie złotego pierścienia. To prawo noszenia złotego pierścienia, zwane jus annuli aurei pozostawało przez kilka stuleci w Rzymie wyłącznym przywilejem senatorów, sędziów i ekwitów; inni nadal używali żelaznych zdobień. Jednak niektórzy plebejusze otrzymali prawo do noszenia złotych pierścieni za ich odwagę lub specjalną służbę dla państwa.

Noszenie biżuterii obowiązywało zarówno u mężczyzn, jak i u kobiet. Męska biżuteria miała praktyczny charakter. Mężczyźni zwykle nosili jeden pierścień. Pierścień miał cel funkcjonalny. Z reguły do ​​podpisywania się na oficjalnej dokumentacji używano pierścienia z pieczęcią. Pierścień ten był pierwotnie żelazny, ale później pojawiły się takie pierścienie ze złota, ponieważ podkreślało to status społeczny i kondycję finansową.

Były inne praktyczne zastosowania pierścienia z pieczęcią, na przykład można go było użyć jako klucza do pudełka, w którym przechowywano coś ważnego. Kobiety starożytnego Rzymu były bardziej skłonne do noszenia na rękach wielu pierścieni różnych metali i wzorów bez ograniczeń warstw społecznych.

Początkowo mężczyźni nie traktowali pierścienia jako ozdoby. Zmieniło się to od czasów cesarza Augusta. Cesarz podczas swego panowania wystąpił jako twórca oficjalnego stroju państwowego i wizerunku, który obejmował biżuterię, podkreślające status i władzę.

Materiały


Złoto było używane przez rzemieślników i jubilerów do wykonywania ozdób i biżuterii, ponieważ uważano, że jest metalem bogów i miało pochodzić od słońca.

Innymi niż złoto materiałami używanymi do wyrobu biżuterii były brąz, szkło rzymskie, koraliki kostne i drogocenne kamienie, które sprowadzano z odległych miejsc, takich jak Persja, Daleki Wschód czy Dolina Indusu.

Obrączki w Rzymie


W starożytnym Rzymie pan młody ofiarowywał swojej narzeczonej żelazny pierścień. Trwały materiał symbolizował siłę i ciągłość. Rzymianie, podobnie jak Grecy, zakładali pierścień na czwartym palcu lewej ręki, ponieważ wierzyli, że od tego palca do serca prowadzi vena amoris („żyła miłości”).

Rzymska obrączka. Datowana na II-V wiek n.e.

Inna teoria stojąca za tradycją opiera się na chrześcijańskiej ceremonii małżeńskiej. Kiedy urzędnik duchowny odmawiał wiążącą modlitwę, dotykał kciuka, palca wskazującego i środkowego palca, mówiąc „w imię Ojca, Syna i Ducha Świętego”. Kiedy wypowiedziane zostało słowo amen,  ksiądz umieszczał obrączkę ślubną na palcu serdecznym, aby zapieczętować związek.

Dziecięce pierścienie


Dzieci także nosiły biżuterie, najczęściej była ona z wizerunkiem fallusa, który według przekonań starożytnych Rzymian miał chronić dzieci (głównie chłopców) od chorób i zła. Znaleziono przykłady małych pierścieni z takim wizerunkiem, co świadczy o noszeniu ich przez dzieci.

Dziecięcy pierścionek. Datowany na I-II wiek n.e.

Pierścienie łuczników


Odkryto specjalne pierścienie, które noszono na kciuku, aby chronić palec przed siłą naciągu łuku. Poniżej przykładowy obiekt.

Pierścień łucznika. Datowany na VI-IX wiek n.e.

IMPERIUM ROMANUM potrzebuje Twojego wsparcia!

Aby portal mógł istnieć i się dalej rozwijać potrzebne jest finansowe wsparcie. Nawet najmniejsze kwoty pozwolą mi opłacić dalsze poprawki, ulepszenia na stronie oraz serwer. Wierzę w to, że będę mógł liczyć na szersze wsparcie, które pozwoli mi jeszcze bardziej poświęcić się mojej pracy i pasji, maksymalnie usprawniać stronę oraz ukazywać świat antycznych Rzymian w interesującej formie.

Wesprzyj IMPERIUM ROMANUM!

Co nowego w świecie antycznych Rzymian?

Jeżeli chcesz być na bieżąco z nowościami na portalu oraz odkryciami ze świata antycznego Rzymu, zapisz się do newslettera.

Zapisz się do newslettera!